Powierzchnia wargowa korony przypomina trapez. Jest ona nieregularnie wypukła. Jej największa wypukłość znajduje się w części przyszyjkowej, a punkt styczny przyśrodkowy znajduje się w odległości 1/5 od brzegu siecznego. Na powierzchni tej widoczne są dwie płytkie bruzdy, które biegną od brzegu siecznego w kierunku szyjki i w miarę oddalania się od tego brzegu zanikają. Przedstawiony opis charakteryzuje ząb sieczny

Opis w pytaniu bardzo klasycznie pasuje do siekacza górnego centralnego. Powierzchnia wargowa tej korony ma kształt zbliżony do trapezu, jest lekko, nieregularnie wypukła, z największą wypukłością w okolicy przyszyjkowej – to tzw. wypukłość szyjkowa, którą trzeba dobrze znać przy modelowaniu wosku czy kompozytu. Punkt styczny przyśrodkowy położony mniej więcej w 1/5 od brzegu siecznego to cecha typowa właśnie dla górnych jedynek, zgodna z klasycznymi opisami morfologicznymi (np. wg standardowych atlasów anatomii stomatologicznej). Te dwie delikatne bruzdy biegnące od brzegu siecznego w stronę szyjki to ślady po bruzdach rozwojowych między guzkami szkliwnymi, które u młodych zębów są lepiej widoczne, a z czasem się ścierają. W praktyce technika dentystycznego ta wiedza mocno się przydaje: przy ustawianiu zębów w protezie całkowitej czy przy modelowaniu korony na jedynkę górną trzeba odtworzyć właśnie taki kształt wargiowej powierzchni, żeby efekt był naturalny i zgodny z normą anatomiczną. Jeżeli górny siekacz centralny zostanie ustawiony zbyt płasko, bez tej charakterystycznej wypukłości przyszyjkowej i bez prawidłowego położenia punktów stycznych, to uśmiech wygląda sztucznie, a warunki zwarciowe i prowadzenie sieczne mogą być zaburzone. Dlatego moim zdaniem dobrze jest zapamiętać, że górny siekacz centralny ma najbardziej „modelowy” opis morfologiczny i często jest podawany jako wzorzec w podręcznikach morfologii zębów.