Dużym łącznikiem możliwym do zastosowania wyłącznie w dolnej protezie szkieletowej jest

Podwójny łącznik językowy to klasyczny przykład dużego łącznika, który projektuje się wyłącznie w dolnych protezach szkieletowych. Wynika to z anatomii żuchwy i ukształtowania dna jamy ustnej – mamy tam miejsce na dwa równoległe paski metalowe biegnące wzdłuż powierzchni językowych zębów, z zachowaniem bezpiecznego odstępu od dziąsła i dna jamy ustnej. W szczęce nie da się tego poprawnie i wygodnie dla pacjenta zastosować, bo przeszkadzałoby podniebienie twarde, linia A, fałdy podniebienne i zupełnie inny przebieg tkanek miękkich. Podwójny łącznik językowy stosuje się głównie u pacjentów z umiarkowanym zanikiem wyrostka zębodołowego, z zachowanymi przednimi zębami i w sytuacjach, gdy wysokość korony klinicznej jest ograniczona, a klasyczny łącznik językowy byłby zbyt szeroki i drażniłby dziąsło. Daje on dobrą sztywność szkieletu, jednocześnie odciążając przyzębie i pozwalając na lepszą higienę, bo przestrzeń między paskami łącznika można łatwo czyścić. Moim zdaniem to jeden z bardziej eleganckich projektów, jeśli pacjent ma dobrą współpracę higieniczną. W wytycznych projektowania protez szkieletowych podkreśla się, że duży łącznik w żuchwie powinien być możliwie cienki, sztywny, położony jak najbliżej błony śluzowej, ale bez ucisku, i właśnie podwójny łącznik językowy spełnia te założenia, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniej elastyczności u pacjentów z niekorzystną topografią dna jamy ustnej.