Klasę II braków zębowych, według klasyfikacji Galasińskiej-Landsbergerowej, przedstawia rysunek

W klasyfikacji braków zębowych wg Galasińskiej‑Landsbergerowej klasa II to tzw. braki częściowe boczne jednostronne, czyli skrzydłowe. Oznacza to, że w jednym odcinku bocznym łuku zębowego brakuje kilku zębów, a od strony dystalnej nie ma zęba filarowego – łuk jest tam „otwarty”. W rysunku 3 dokładnie to widać: po jednej stronie zachowany jest ciąg zębów bocznych, a po drugiej stronie występuje skrzydłowy brak skróconego łuku. Moim zdaniem właśnie ta cecha – brak dystalnego filaru po jednej stronie – jest kluczowa przy rozpoznawaniu klasy II i warto się jej uczyć niemal na pamięć, bo w praktyce protetycznej od tego zależy cały plan leczenia. W takich przypadkach standardowo planuje się protezy częściowe, najczęściej szkieletowe, z klamrami i podparciami po stronie przeciwnej oraz elementami retencyjnymi i stabilizującymi po stronie braków, np. ramionami klamerowymi, cierniami, ewentualnie zamkami lub zatrzaskami, jeśli planuje się konstrukcje bardziej zaawansowane. Klasa II wymusza też specyficzne podejście do wyznaczania linii podparcia i prowadzenia analizy paralelometrycznej – trzeba tak dobrać klamry i powierzchnie oporowe, żeby siły żucia nie przeciążały pojedynczych filarów i nie powodowały przechylania się protezy w kierunku bezzębowego odcinka. W dobrych praktykach przy brakach klasy II zwraca się dużą uwagę na równomierne rozłożenie obciążeń, wydłużenie płaszczyzn podparcia oraz stosowanie możliwie sztywnych łączników głównych. W technice dentystycznej przekłada się to na odpowiednie modelowanie szkieletu, prawidłowe ustawienie zębów sztucznych w relacji centralnej oraz kontrolę okluzji, tak żeby proteza nie „bujała się” na podłożu i była jak najbardziej funkcjonalna i komfortowa dla pacjenta.