W celu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsca na ekspansję masy ogniotrwałej, pierścień metalowy przed wypełnieniem masą należy

Prawidłowe jest wyłożenie pierścienia specjalną wyściółką, ponieważ masa ogniotrwała w czasie wiązania i nagrzewania lekko się rozszerza i musi mieć miejsce na tę ekspansję. Ta wyściółka (liner do pierścieni, najczęściej z włókien ceramicznych lub azbestozastępczych) tworzy elastyczną warstwę między metalowym pierścieniem a masą osłaniającą. Dzięki temu masa nie jest „sztywno uwięziona” w stali i może swobodnie pracować termicznie. Z mojego doświadczenia, jeśli pierścień wypełni się masą „na sztywno”, bez wyściółki, to ryzykujemy pęknięcia masy osłaniającej, mikroszczeliny, deformację formy i w efekcie niedokładne odlewy. Przy pracach precyzyjnych – np. konstrukcje szkieletowe, korony lane, mosty – to jest absolutny standard technologiczny. Wyściółka dodatkowo poprawia warunki rozszerzalności cieplnej, bo można ją nasączyć wodą destylowaną lub specjalnym płynem, co pozwala kontrolować ekspansję. W dobrych pracowniach zawsze pilnuje się właściwej szerokości paska wyściółki, jej grubości, szczelnego przylegania i pozostawienia małej szczeliny na obwodzie (zwykle 1 mm) tak, żeby masa mogła rozszerzać się bardziej w kierunku osiowym niż promieniowym. To niby prosty detal, ale ma ogromny wpływ na pasywność i dokładność odlewów. W literaturze i instrukcjach producentów mas ogniotrwałych jest to opisywane jako jedna z podstawowych zasad prawidłowego puszkowania i przygotowania formy odlewniczej – więc warto to mieć w ręku jako nawyk technologiczny, a nie tylko odpowiedź testową.