Do likwidacji diastemy stosuje się sprężynę

W przypadku likwidacji diastemy między siekaczami stosuje się sprężynę zbliżającą, bo jej podstawowym zadaniem jest przesunięcie zębów ku sobie, czyli zmniejszenie lub całkowite zamknięcie przerwy. Sprężyna zbliżająca jest elementem drucianym aparatu ruchomego, najczęściej wykonywana z drutu stalowego o odpowiedniej sprężystości (np. 0,5–0,7 mm), aktywowana przez dogięcie lub odgięcie ramion. Działa siłą ciągnącą zęby w kierunku linii pośrodkowej, co w praktyce daje stopniowe domykanie diastemy. Ważne jest, że siły powinny być małe, ciągłe i kontrolowane, zgodnie z zasadami biomechaniki ortodontycznej – zbyt duża siła może powodować urazy przyzębia, resorpcje korzeni albo niestabilny efekt. W praktyce technik dentystyczny przygotowuje sprężynę zbliżającą na płycie aparatu ruchomego tak, żeby ramiona opierały się na koronach zębów sąsiadujących z diastemą, najczęściej siekaczach przyśrodkowych. Lekarz aktywuje sprężynę na wizytach kontrolnych, a pacjent musi nosić aparat odpowiednią liczbę godzin dziennie. Moim zdaniem warto też pamiętać o retencji – po zamknięciu diastemy często stosuje się płytkę retencyjną albo retainer stały, bo diastema ma dużą tendencję do nawrotu, zwłaszcza gdy przyczyną była przerost lub niskie przyczepienie wędzidełka wargi górnej. W standardach ortodontycznych podkreśla się też konieczność wcześniejszego usunięcia przyczyny diastemy (np. frenulektomia), a dopiero potem mechaniczną likwidację przerwy za pomocą sprężyny zbliżającej lub łuków w aparacie stałym. Dobrze zaprojektowana sprężyna zbliżająca daje przewidywalny, estetyczny efekt i jest klasycznym elementem aparatów płytowych stosowanych u młodszych pacjentów.