W aparatach czynnościowych <b>nie stosuje się</b>

W aparatach czynnościowych naprawdę nie stosuje się śrub Fishera i to jest sedno tego pytania. Śruby Fishera są typowym elementem aparatów płytkowych, takich jak klasyczne aparaty Schwarza czy aparaty do ekspansji łuku zębowego. Ich głównym zadaniem jest mechaniczne rozszerzanie łuku – działają jak śruba śrubowa, którą lekarz lub pacjent aktywuje o określoną ilość obrotów, zgodnie z zaleceniami. To jest działanie czysto mechaniczne, a nie czynnościowe. Aparaty czynnościowe, jak aktywator Andresena, aparat Bionatora, Twin Block czy regulator funkcji Frankla, wykorzystują przede wszystkim czynność mięśni, położenie żuchwy i przebudowę funkcjonalną układu stomatognatycznego, a nie śruby ekspansyjne tego typu. W tych konstrukcjach kluczowe są elementy prowadzące żuchwę do nowej pozycji i kształtujące funkcję: wały nagryzowe ustawiające zgryz konstrukcyjny, peloty akrylowe odsuwające wargi i policzki, sprężyny czy druty kierujące zębami w określonym kierunku, ale nie śruby Fishera. Z mojego doświadczenia, jeśli technik zaczyna automatycznie „doklejać” śrubę Fishera do każdego aparatu, to zwykle znaczy, że myli aparat czynnościowy z klasycznym aparatem płytkowym do ekspansji. W dobrych praktykach ortodontycznych odróżniamy aparaty mechaniczne (śrubowe) od czynnościowych – tutaj kluczowa jest właśnie współpraca mięśni, tor żucia, pozycja języka, a nie śruba Fishera, która pełni rolę typowo ortopedyczno-mechaniczną w innym typie konstrukcji.