Protezę z obturatorem u osób dorosłych stosuje się najczęściej

Proteza z obturatorem to typ uzupełnienia protetycznego stosowanego głównie wtedy, gdy mamy faktyczny ubytek tkanek twardych i miękkich w obrębie szczęki, najczęściej po operacjach onkologicznych. W nowotworach szczęki chirurg usuwa fragment kości, często także podniebienia twardego, czasem sięga to nawet do zatoki szczękowej czy jamy nosowej. Powstaje wtedy przetoka jamy ustnej z jamą nosową lub zatoką, przez którą podczas jedzenia i mówienia ucieka powietrze oraz pokarm. Obturator jest właśnie tą częścią protezy, która „zamyka” taki ubytek, czyli go obturuje, przywracając w miarę możliwości ciągłość sklepienia podniebienia i separację jamy ustnej od jamy nosowej. Dzięki temu pacjent może znowu połykać bez przedostawania się pokarmów do nosa, poprawia się też wyraźność mowy i rezonans głosu, co w praktyce jest dla chorych po leczeniu nowotworów ogromnie ważne psychicznie i społecznie. W protetyce onkologicznej przyjmuje się, że tego typu protezy są złotym standardem postępowania w przypadkach resekcji części szczęki, gdy nie ma natychmiastowej rekonstrukcji chirurgicznej płatami kostno‑mięśniowymi. Z mojego doświadczenia to pytanie często myli się studentom z klasycznymi protezami częściowymi lub z aparatami ortodontycznymi, ale obturator to zupełnie inna bajka: jego główną funkcją nie jest tylko odtworzenie zębów, ale przede wszystkim rekonstrukcja bariery anatomicznej i funkcjonalnej. Dobrą praktyką jest też etapowanie takiej protezy: najpierw obturator wczesny (pooperacyjny), potem po wygojeniu – obturator ostateczny, indywidualnie dopasowany do kształtu jamy pooperacyjnej.