Pierwszym etapem analizy paralelometrycznej podczas projektowania protezy szkieletowej jest

W analizie paralelometrycznej najważniejsze jest dobre ustawienie modelu już na samym początku. Dlatego pierwszym etapem jest zawsze poszukiwanie toru wprowadzenia protezy szkieletowej. Chodzi o to, żeby znaleźć takie nachylenie modelu na stoliku paralelometru, przy którym planowana proteza będzie mogła być wprowadzana i wyprowadzana z jamy ustnej możliwie prostym, powtarzalnym ruchem, bez zahaczania o podcienie patologiczne i bez niekontrolowanych naprężeń. Moim zdaniem właśnie ten etap decyduje, czy później cała konstrukcja będzie „pracowała” spokojnie, czy będzie sprawiać kłopoty. W praktyce technik obraca model wokół różnych osi, obserwuje rozkład podcieni na zębach filarowych i na wyrostku zębodołowym, zaznacza ołówkiem strefy retencyjne, aż znajdzie kompromis między retencją a równomiernym rozkładem sił. Dopiero po ustaleniu toru wprowadzenia ma sens szczegółowa analiza rozmieszczenia podpór, klamer, płyty podniebiennej czy siodeł. W dobrych pracowniach jest to standardowa procedura – najpierw tor wprowadzenia, potem projektowanie klamer i elementów podparcia, a na końcu dopiero pomiary głębokości podcieni przy użyciu mierników paralelometrycznych. Dzięki temu proteza jest stabilna, nie klinuje się na zębach i nie przeciąża pojedynczych filarów. To jest taka trochę „geometria” całej pracy – jak ustawisz model, tak będzie się zachowywała gotowa proteza w ustach pacjenta.