Na której ilustracji przedstawiony jest wkład koronowy typu inlay?

Na ilustracji 3 pokazany jest typowy wkład koronowy typu inlay, czyli uzupełnienie wewnątrzkoronowe. Charakterystyczne jest to, że materiał odbudowujący znajduje się wyłącznie w obrębie anatomicznych ścian zęba – nie obejmuje guzków, nie opasuje korony jak onlay czy overlay, nie tworzy pełnej czapeczki jak korona. Na rysunku 3 widać czarny obszar ograniczony do centralnej części korony, bez sięgania na stoki guzków. Tak właśnie powinno wyglądać klasyczne inlay: wypełnia ubytek w bruździe i w obrębie ścian ubytku, ale pozostawia nienaruszone, własne guzki zęba. W praktyce technik dentystyczny projektuje inlay tak, aby odtworzyć prawidłową anatomię bruzd, punktów stycznych i kontaktów zwarciowych, jednocześnie opierając się na zdrowych ścianach zęba. Dobre praktyki mówią, że inlay stosujemy przy ubytkach klasy I i II wg Blacka, kiedy guzki są wystarczająco mocne i nie ma wskazań do ich pokrycia. Wykonuje się je ze stopów metali, kompozytów laboratoryjnych albo ceramiki, najczęściej w technologii odlewania lub CAD/CAM. Bardzo ważne jest zachowanie zbieżności ścian ubytku, odpowiednich kątów przeciwpodcieni oraz gładkich, wyraźnych granic preparacji, żeby wkład dokładnie przylegał i nie dochodziło do mikroprzecieku. Moim zdaniem, jeśli ktoś dobrze rozumie różnicę między inlay a onlay/koroną, dużo łatwiej jest potem prawidłowo planować leczenie protetyczne i unikać niepotrzebnego szlifowania zdrowych tkanek zęba.