Wadą zgryzu charakteryzującą się tym, że rysy twarzy i stan śródustny mają postać przodozgryzu całkowitego, przy ujemnym teście czynnościowym, jest

Prawidłowa odpowiedź to progenia, bo opis w pytaniu idealnie pasuje do przodozgryzu całkowitego z ujemnym testem czynnościowym. W progenii mamy wysuniętą żuchwę względem szczęki, co daje charakterystyczne rysy twarzy: dolna część twarzy jest wydłużona, warga dolna wysunięta, często też tzw. odwrócony nagryz sieczny (zęby dolne zachodzą przed górne). Stan śródustny i profil twarzy są więc zgodne – wszystko "krzyczy", że to przodozgryz. Ujemny test czynnościowy oznacza, że pacjent po cofnięciu żuchwy do maksymalnej możliwej pozycji centralnej nadal ma przodozgryz, czyli wada ma podłoże szkieletowe, a nie tylko zębowe. To jest bardzo ważne klinicznie, bo sugeruje konieczność leczenia ortopedyczno-ortodontycznego, a u dorosłych często już leczenia ortognatycznego (chirurgicznego). W praktyce, przy planowaniu aparatów stałych czy ruchomych, ortodonta zawsze ocenia profil twarzy, test czynnościowy, relacje szkieletowe (np. analiza cefalometryczna – kąt ANB, pozycja punktów A i B względem podstawy czaszki). W przodozgryzie szkieletowym typowo obserwujemy żuchwę nadmiernie rozwiniętą lub szczękę niedorozwiniętą. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć: progenia = przodozgryz, retrogenia = tyłożuchwie. W gabinecie technika dentystycznego takie rozpoznanie ma znaczenie przy ustawianiu zębów w aparatach funkcjonalnych i przy projektowaniu szyn czy aparatów, bo od relacji szczęka–żuchwa zależy tor prowadzenia żuchwy, warunki zwarciowe i stabilność całego układu stomatognatycznego.