Wykonanie aparatu blokowego należy rozpocząć od zestawienia modeli w zgryzie

Wykonanie aparatu blokowego zawsze zaczyna się od zestawienia modeli w zgryzie konstrukcyjnym, bo właśnie ten zgryz jest „ustawiony” przez lekarza ortodontę pod konkretne cele lecznicze. Nie interesuje nas tu zgryz nawykowy pacjenta, tylko taki, w którym żuchwa jest celowo przesunięta – np. do przodu, do boku, w dół – zgodnie z planem korekty wady. Na podstawie rejestratu zgryzu konstrukcyjnego technik ustawia modele w artykulatorze lub w prostszym przyrządzie i dopiero wtedy projektuje blok akrylowy, śruby, klamry i pozostałe elementy aparatu. Jeśli zgryz konstrukcyjny będzie źle odtworzony, aparat nie będzie działał prawidłowo: może nie stymulować wzrostu żuchwy, nie odblokuje zgryzu krzyżowego, albo wręcz pogłębi wadę. W dobrej praktyce ortodontycznej lekarz dokładnie opisuje wysokość zgryzu konstrukcyjnego, kierunek przesunięcia żuchwy, często też podaje kąt doprzedniego wysunięcia w relacji do płaszczyzny frankfurckiej czy linii Camper’a. Technik, moim zdaniem, powinien zawsze zwrócić uwagę, czy rejestrat jest stabilny, czy nie ma deformacji w wosku lub silikonie i czy modele dosuwają się bez naprężeń. Przy aparatach blokowych, takich jak aparat Twin Block czy inne aktywatory blokowe, precyzyjne ustawienie zgryzu konstrukcyjnego decyduje o skuteczności leczenia i komforcie noszenia. W praktyce widać od razu różnicę: aparat wykonany na poprawnym zgryzie konstrukcyjnym „siada” gładko, pacjent szybko się adaptuje, a lekarz widzi oczekiwane przesunięcia żuchwy już na pierwszych kontrolach.