Rysunek przedstawia aktywator otwarty służący do leczenia

Aktywator otwarty, pokazany na rysunku, to klasyczny aparat czynnościowy używany głównie w leczeniu przodozgryzu, czyli wady klasy III Angle’a. Kluczowe jest tu to, że konstrukcja tego aparatu pozostawia otwarte przestrzenie w odcinku przednim – pacjent nie ma akrylu między siekaczami, tylko boczne płyty akrylowe po stronie policzkowej i podniebiennej oraz elementy druciane. Taka budowa pozwala na kontrolowane ustawienie żuchwy w położeniu dotylnym i jednocześnie stymuluje wzrost szczęki do przodu, co jest zgodne z zasadami terapii czynnościowej u dzieci w okresie wzrostu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że przy przodozgryzie zawsze myślimy o aparatach, które „cofają” żuchwę i/lub „wypychą” szczękę do przodu – aktywator otwarty robi to właśnie przez wymuszenie prawidłowej relacji międzyszczękowej podczas spoczynku i połykania. W praktyce klinicznej stosuje się go u pacjentów z odwróconym nagryzem siekaczy, często jeszcze w uzębieniu mieszanym, kiedy możemy wykorzystać potencjał wzrostowy. Dobre praktyki mówią, że pacjent powinien nosić taki aparat głównie w nocy oraz kilka godzin w dzień, a technik powinien bardzo dokładnie odtworzyć woskową rejestrację zwarcia konstrukcyjnego, bo od tego zależy kierunek modyfikacji wzrostu. Przy tyłozgryzie używa się raczej aktywatorów typu Andresena lub funkcjonalnych regulatorów Frankla, ale o innej konstrukcji, nastawionych na doprzednie ustawienie żuchwy. Natomiast w zgryzie głębokim i krzyżowym stosuje się inne rozwiązania: płytki z nagryzami zgryzowymi, aparaty z podwyższeniem zwarcia czy śruby ekspansyjne. Ten konkretny rysunek, z dużymi bocznymi płytami i wolną przestrzenią w odcinku przednim, jest bardzo typowy właśnie dla aktywatora otwartego w leczeniu przodozgryzu klasy III.