Do statycznych metod ustawiania zębów w protezach całkowitych zalicza się metodę

Metoda Bielskiego zaliczana jest klasycznie do statycznych metod ustawiania zębów w protezach całkowitych, bo opiera się na analizie modeli, płaszczyzn orientacyjnych i woskowych wałów zwarciowych, a nie na dynamicznym śledzeniu ruchów żuchwy w artykulatorze z łukiem twarzowym. W ujęciu technicznym chodzi o to, że po ustaleniu wysokości zwarcia, centralnej relacji i przebiegu płaszczyzny protetycznej zęby ustawia się według ustalonych, dość „sztywnych” zasad: określony kąt nachylenia siekaczy, przewidywalne prowadzenie kłów, typowe ułożenie guzków trzonowców względem grzbietów wyrostków zębodołowych. Metoda Bielskiego zakłada odtworzenie zgryzu w oparciu o statyczne relacje szczęki i żuchwy, z dużym naciskiem na stabilizację protezy w spoczynku i przy nagryzaniu, a nie na pełne odwzorowanie indywidualnej artykulacji pacjenta. W praktyce technik protetyczny, pracując tą metodą, ustawia zęby na prostszych artykulatorach, często bez skomplikowanej regulacji torów kłowych i stawowych, a mimo to może uzyskać funkcjonalne, przewidywalne zwarcie, dobre podparcie w odcinkach bocznych i estetyczny łuk sieczny. Moim zdaniem to jedna z metod, która dobrze sprawdza się w typowych przypadkach bezzębia, szczególnie u starszych pacjentów z mało zróżnicowaną funkcją żucia. Dobrą praktyką jest łączenie założeń Bielskiego z dokładnym ustawieniem płaszczyzny Campera i linią środkową oraz kontrolą kontaktów balansujących na wosku przed ostateczną polimeryzacją protezy. Dzięki temu proteza jest bardziej stabilna, mniej „pływa” na podłożu śluzówkowo-kostnym i pacjent szybciej adaptuje się do nowego uzupełnienia, co w pracy technika i lekarza bardzo ułatwia późniejsze korekty.