Która śruba ortodontyczna posiada przynajmniej dwie głowice?

Prawidłowa jest śruba Bertoniego, ponieważ w klasycznej konstrukcji ortodontycznej ma ona przynajmniej dwie głowice, co pozwala na bardziej złożone i kontrolowane rozszerzanie aparatu. Ta śruba jest stosowana głównie w aparatach płytowych do poszerzania łuku zębowego, szczególnie gdy chcemy uzyskać nie tylko zwykłe rozszerzenie, ale też lepsze prowadzenie segmentów płyty w określonym kierunku. Dwie (lub więcej) głowice umożliwiają rozdzielenie sił na różne części aparatu, co w praktyce daje większą stabilizację i precyzyjniejsze działanie, zwłaszcza przy asymetrycznych wadach zgryzu. W dobrze wykonanej płycie ortodontycznej technik musi tak osadzić śrubę Bertoniego, żeby głowice były łatwo dostępne dla pacjenta lub lekarza, a jednocześnie nie kolidowały z zębami ani z podniebieniem. Z mojego doświadczenia w pracowni, przy śrubach wielogłowicowych bardzo ważne jest dokładne zaplanowanie kierunku rozkręcania i zaznaczenie strzałek, bo pacjenci często się mylą, a wtedy zamiast poszerzać łuk, potrafią go „cofać”. Standardem dobrej praktyki jest też regularne kontrolowanie ilości aktywacji – zwykle 0,25 mm na jedno pełne obrócenie – i dokumentowanie zmian w modelach lub w skanie cyfrowym. Śruba Bertoniego, właśnie dzięki wielogłowicowej budowie, daje większe możliwości indywidualizacji aparatu w porównaniu z prostymi śrubami jednokierunkowymi, co w ortodoncji jest naprawdę na wagę złota.