Na której powierzchni wzorca korony lanej całkowitej, wykonanej na ząb trzonowy, należy przykleić woskowy sztyft odlewnowy?

W przypadku korony lanej całkowitej na ząb trzonowy woskowy sztyft odlewny przykleja się do powierzchni językowej największego guzka. Chodzi o to, żeby linia wlewowa była możliwie prosta, miała wystarczającą długość i nie zaburzała dokładności odwzorowania istotnych powierzchni funkcjonalnych, zwłaszcza żującej i przyszyjkowej. Powierzchnia językowa największego guzka trzonowca jest zwykle najbardziej masywna, dobrze podparta i stosunkowo łatwo dostępna w modelu, dlatego idealnie nadaje się na miejsce mocowania sztyftu. Dodatkowo takie ustawienie sprzyja prawidłowemu kierunkowi przepływu stopu w formie, zgodnie z zasadą, że metal powinien wpływać od części najgrubszych do cieńszych, a nie odwrotnie. W praktyce technik najpierw sprawdza, który guzek językowy jest najwyższy i najbardziej wypukły, lekko opracowuje go woskiem, a dopiero potem przykleja sztyft, pilnując, żeby nie naruszyć przygotowanych krawędzi zwarciowych i kontaktów międzyzębowych. Moim zdaniem warto od początku wyrabiać w sobie nawyk patrzenia na cały układ: nie tylko gdzie wygodnie przykleić sztyft, ale też jak to wpłynie na kierunek krystalizacji, ryzyko porowatości skurczowej i możliwość późniejszego obróbczego opracowania odlewu. W większości podręczników i na pracowniach szkolnych podkreśla się, że sztyft nie może być przyklejony do delikatnych brzegów siecznych, cienkich ścianek czy powierzchni krytycznych zwarciowo, bo każdy nadlew lub ubytek w tych miejscach będzie później problemem klinicznym. Dlatego największy guzek językowy trzonowca jest takim „złotym środkiem” między bezpieczeństwem odlewu a zachowaniem anatomii korony.