Do usuwania masy osłaniającej z metalowego odlewu protezy szkieletowej należy użyć piasku korundowego o wielkości ziaren

Do usuwania masy osłaniającej z metalowego odlewu protezy szkieletowej stosuje się piasek korundowy o większej granulacji, standardowo właśnie około 250 μm. Taka wielkość ziarna daje wystarczającą energię kinetyczną, żeby skutecznie „zbić” i odkruszyć masę osłaniającą przylegającą do szkieletu, a jednocześnie nie jest jeszcze na tyle agresywna, żeby w normalnych warunkach roboczych głęboko porysować czy zdeformować metalowy szkielet. W praktyce technicznej przy odlewaniu protez szkieletowych najpierw używa się grubszego ścierniwa (właśnie 250 μm) do obróbki zgrubnej – usunięcia masy osłaniającej, resztek reakcyjnych z powierzchni odlewu, oczyszczenia z kanałów wlewowych. Dopiero potem przechodzi się na drobniejsze ścierniwo (np. 110–150 μm) do wygładzania, matowienia pod pokrycia akrylowe czy do przygotowania powierzchni pod łączenie z elementami z tworzyw. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: grubsze ziarno – praca zgrubna, usuwanie masy osłaniającej i twardych resztek; drobniejsze ziarno – wykończenie, przygotowanie powierzchni pod dalsze etapy technologiczne. W większości pracowni protetycznych, zgodnie z dobrą praktyką, piaskowanie wstępne szkieletów metalowych prowadzi się ciśnieniem rzędu 4–6 bar, właśnie piaskiem korundowym ok. 250 μm, a dopiero wykańczające etapy piaskuje się drobniejszym ścierniwem przy nieco niższym ciśnieniu. Takie postępowanie zmniejsza ryzyko pozostawienia niedoczyszczonych fragmentów masy osłaniającej, które później mogłyby zaburzać przyleganie protezy, powodować punkty ucisku lub korozję szczelinową.