Otwór ślepy może występować w podstawowej odmianie siekaczy

Otwór ślepy (foramen caecum) jest typową cechą morfologiczną siekaczy górnych drugich i właśnie dlatego ta odpowiedź jest prawidłowa. Chodzi o niewielkie zagłębienie w obrębie dołu podniebiennego na powierzchni podniebiennej korony, zwykle w okolicy guzka podniebiennego, które może mieć charakter prawie punktowy albo przybierać postać wyraźnej jamki. W anatomii stomatologicznej traktuje się go jako wariant prawidłowej budowy, ale z punktu widzenia praktyki protetycznej i zachowawczej ma on duże znaczenie. Takie zagłębienia są miejscem retencji płytki nazębnej, przebarwień i próchnicy, bo są po prostu trudniejsze do oczyszczania przez pacjenta. W pracowni techniki dentystycznej, przy analizie modeli gipsowych, dobrze jest świadomie zwracać uwagę na obecność otworu ślepego – ułatwia to identyfikację zęba jako górnego drugiego siekacza oraz ustawianie zębów w protezach całkowitych zgodnie z zasadami morfologii. Moim zdaniem to jeden z tych „małych szczegółów”, które odróżniają pracę schematyczną od naprawdę anatomicznie poprawnej. Przy szlifowaniu zębów pod korony oraz projektowaniu odbudów CAD/CAM warto pamiętać, że zbyt agresywne wygładzanie tej okolicy może zmienić charakterystyczny profil podniebiennej powierzchni siekacza. W nowoczesnych standardach nauczania techników i lekarzy kładzie się nacisk na rozpoznawanie takich cech jak otwór ślepy, bo poprawia to jakość odwzorowania natury w pracach protetycznych i estetycznych w odcinku przednim.