Szynoproteza jest uzupełnieniem protetycznym stosowanym w leczeniu

Szynoproteza jest klasycznym uzupełnieniem protetycznym stosowanym przede wszystkim w leczeniu paradontopatii, czyli chorób przyzębia prowadzących do rozchwiania zębów. W takich przypadkach głównym celem nie jest tylko uzupełnienie braków zębowych, ale przede wszystkim usztywnienie i stabilizacja zębów paradontalnie osłabionych. Szynoproteza łączy w sobie funkcję szyny stabilizującej zęby z funkcją protezy częściowej – zęby rozchwiane są połączone elementami szynującymi, a braki zębowe uzupełniane są zębami sztucznymi w jednej konstrukcji. Dzięki temu siły żucia rozkładają się bardziej równomiernie na cały łuk zębowy, co odciąża pojedyncze, osłabione zęby i spowalnia postęp zmian przyzębia. W praktyce technika dentystyczna musi tu dobrze współpracować z lekarzem – ważne jest prawidłowe pobranie wycisków, uwzględnienie stopnia rozchwiania zębów, kształtu dziąseł i głębokości kieszonek. Często stosuje się metalowy szkielet z elementami szynującymi na powierzchniach podniebiennych lub językowych zębów przednich i bocznych, połączony z klamrami i zębami akrylowymi w odcinkach bezzębnych. Moim zdaniem to jedno z bardziej „logicznych” uzupełnień w paradontologii protetycznej, bo łączy stabilizację z funkcją żucia i estetyką. Zgodnie z dobrymi praktykami, szynoproteza jest wdrażana dopiero po wcześniejszym leczeniu przyczynowym paradontopatii (skaling, kiretaż, instruktaż higieny), a potem okresowo kontrolowana i ewentualnie korygowana, żeby nie przeciążać nadmiernie pojedynczych zębów filarowych.