Ustawienie zębów w III klasie według klasyfikacji Angle’a świadczy

Ustawienie zębów w III klasie Angle’a oznacza klasyczny przodozgryz, czyli sytuację, w której pierwszy stały trzonowiec dolny jest ustawiony bardziej do przodu w stosunku do górnego, niż w normie. W praktyce klinicznej mówimy, że guzek mezjalno-policzkowy pierwszego trzonowca górnego nie wchodzi w bruzdę międzyguzkową pierwszego trzonowca dolnego, tylko dolny łuk jest „wysunięty” do przodu. To właśnie przekłada się na przodozgryz całkowity – dolny łuk zębowy wraz z żuchwą jest przesunięty doprzednio względem szczęki. Moim zdaniem warto to od razu kojarzyć: III klasa Angle’a = przodozgryz, I klasa = zgryz prawidłowy, II klasa = tyłozgryz. W ortodoncji i protetyce ta klasyfikacja jest podstawą opisu relacji międzyłukowych, np. przy planowaniu aparatów stałych, szyn czy ustawianiu zębów w protezach całkowitych. Technik, który ustawia zęby w protezie, musi ocenić relacje zgryzowe właśnie w kategoriach Angle’a, żeby odtworzyć poprawną okluzję lub świadomie odwzorować istniejącą wadę, jeśli lekarz tak zaleci. W przypadku III klasy często obserwujemy odwrócony nagryz poziomy siekaczy (siekacze dolne zachodzą przed górne), co ma wpływ na dobór kształtu zębów, ustawienie płaszczyzny okluzyjnej i prowadzeń zgryzowych. W dobrych praktykach stomatologicznych zawsze opisuje się klasę Angle’a w karcie pacjenta, bo to wpływa na plan leczenia ortodontycznego, protetycznego i nawet na ocenę ryzyka przeciążeń stawu skroniowo-żuchwowego.