Do rejestracji powierzchni oklu­dalnych zębów górnych w systemach artykulacyjnych służy

Poprawna jest odpowiedź: widelec zgryzowy. To właśnie ten element w systemach artykulacyjnych służy do rejestracji powierzchni okluzyjnych zębów górnych i przeniesienia przestrzennego położenia łuku górnego względem osi zawiasowej stawu skroniowo‑żuchwowego. Widelec zgryzowy mocuje się do łuku twarzowego, a na jego część roboczą nanosi się materiał rejestracyjny, najczęściej wosk zgryzowy lub silikon o odpowiedniej twardości. Pacjent zagryza na widelec, a technik lub lekarz ustawia go tak, aby wiernie odtworzyć relację łuku górnego do płaszczyzny Campera czy płaszczyzny frankfurckiej, zgodnie z przyjętym protokołem. Dzięki temu modele gipsowe w artykulatorze odwzorowują rzeczywiste warunki w jamie ustnej, co ma ogromne znaczenie przy planowaniu protez stałych, protez częściowych czy rekonstrukcji pełnołukowych. W praktyce klinicznej stosowanie widelca zgryzowego i łuku twarzowego jest uznawane za standard w bardziej zaawansowanej protetyce, zwłaszcza przy pracach wielopunktowych i przy zaburzeniach okluzji. Moim zdaniem, kto raz porządnie popracuje z dobrze ustawionym artykulatorem i prawidłowo pobraną rejestracją na widelcu zgryzowym, szybko zobaczy, jak bardzo poprawia to dopasowanie wysokości zwarcia, prowadzeń i kontaktów międzyzębowych. To ogranicza konieczność szlifowania w ustach, zmniejsza ryzyko przeciążeń i dolegliwości ze strony stawu skroniowo‑żuchwowego. W wielu podręcznikach protetyki stomatologicznej podkreśla się, że rejestracja na widelcu zgryzowym to podstawa prawidłowego montażu modeli w artykulatorze, a więc fundament dobrej pracy protetycznej.