Podczas powielenia modelu masę agarową należy stopić, a następnie schłodzić do temperatury w zakresie

Prawidłowy zakres temperatury dla masy agarowej podczas powielania modelu to około 42–46°C i to nie jest przypadkowa wartość, tylko wynik właściwości fizycznych agaru. W tej temperaturze masa jest już całkowicie stopiona po wcześniejszym podgrzaniu, ale jednocześnie na tyle schłodzona, że nie powoduje uszkodzenia gipsowego modelu ani poparzenia tkanek, jeśli pracuje się np. w pobliżu jamy ustnej. Agar ma wyraźnie określoną temperaturę topnienia (znacznie powyżej 60°C) i temperaturę żelowania, która zaczyna się mniej więcej w okolicach 37–40°C. W praktyce technicznej przyjmuje się, że roboczy przedział 42–46°C daje dobrą płynność materiału, umożliwia dokładne odwzorowanie detali powierzchni modelu i jednocześnie stabilizuje wymiarowo masę po związaniu. Z mojego doświadczenia, jeśli agar jest za ciepły, to model może się delikatnie rozmiękczać na powierzchni, pojawiają się też większe naprężenia skurczowe przy stygnięciu. Jeśli jest za zimny, masa zaczyna za szybko żelować już w trakcie nakładania, tworzą się pęcherzyki i niedolania. Dobra praktyka w pracowni protetycznej to używanie specjalnych łaźni wodnych z termostatem i regularna kontrola temperatury termometrem laboratoryjnym, a nie „na oko”. W podręcznikach z materiałoznawstwa stomatologicznego i technologii protez podaje się bardzo podobne przedziały temperatur, właśnie po to, żeby uzyskać powtarzalne, dokładne powielanie modeli bez zniekształceń i bez uszkadzania struktury gipsu. Ten zakres 42–46°C jest więc takim złotym środkiem między dobrą płynnością a bezpieczeństwem dla modelu i stabilnością wymiarową odwzorowania.