Który rysunek przedstawia prawidłowo ukształtowane obrzeże oraz prawidłowy kształt powierzchni policzkowej korony protetycznej?

Prawidłowy jest rysunek 3, bo pokazuje koronę z dobrze wyprofilowanym obrzeżem i anatomicznie poprawnym kształtem powierzchni policzkowej. Obrzeże przechodzi płynnie w kontur zęba, nie ma ostrych załamań ani podcieni, a jednocześnie jest zachowana delikatna wypukłość policzkowa. Taki kształt zapewnia tzw. samooczyszczanie – język, policzek i strumień śliny mają dostęp do okolicy brzegu, więc nie tworzy się pułapka dla płytki nazębnej. Moim zdaniem to jest właśnie ten detal, który w praktyce decyduje, czy pacjent po roku będzie miał zdrowe dziąsło przy koronie, czy przewlekłe zapalenie brzeżne. Dobra praktyka mówi, że profil koron stałych powinien naśladować anatomię zębów naturalnych: łagodnie wypukła powierzchnia policzkowa, przechodząca w cienkie, dobrze dopasowane obrzeże, bez nadmiernego nawisania i bez schodka. W technice CAD/CAM zwraca się na to ogromną uwagę przy modelowaniu – software pozwala łatwo „przegrubić” policzek korony, ale doświadczony technik zawsze kontroluje przekroje, żeby nie przeciążyć przyzębia. W laboratorium warto patrzeć na koronę nie tylko z góry, ale właśnie w takim przekroju jak na rysunku: linia od brzegu siecznego/guza do obrzeża ma być gładka, bez gwałtownych zmian kąta. Taki kształt poprawia estetykę, stabilność w łuku, prawidłowe prowadzenie w zgryzie i komfort pacjenta przy higienie.