<i>Mesiodens</i> jest zębem

Mesiodens to klasyczny przykład zęba nadliczbowego, który lokalizuje się w odcinku przednim szczęki, dokładnie między górnymi siekaczami przyśrodkowymi. W literaturze opisuje się go jako ząb nadliczbowy o nietypowej morfologii – często stożkowaty, mniejszy od zębów sąsiednich, z nieprawidłową budową korony i korzenia. Kluczowe są tu trzy elementy definicji: nadliczbowy (czyli dodatkowy, poza fizjologiczną liczbą 32 zębów stałych), nietypowy (kształt i wielkość odbiegają od wzorca anatomicznego) oraz umiejscowienie między górnymi siekaczami przyśrodkowymi. W praktyce technika dentystycznego wiedza o mesiodens ma znaczenie przy analizie modeli diagnostycznych, planowaniu ustawiania zębów w protezach częściowych i przy projektowaniu prac ortodontycznych lub protetycznych współpracując z lekarzem. Taki ząb może powodować stłoczenia, diastemę, zaburzenia wyrzynania siekaczy stałych, a nawet rotacje koron. Z mojego doświadczenia, gdy na modelu gipsowym widzimy ząb o stożkowatym kształcie w linii pośrodkowej, trzeba od razu pomyśleć o mesiodens i zgłosić to lekarzowi, bo często wymaga on ekstrakcji przed leczeniem ortodontycznym lub planowaniem estetycznej odbudowy. Standardem dobrej praktyki jest dokładna analiza zdjęcia pantomograficznego i CBCT, opisanie obecności zębów nadliczbowych oraz uwzględnienie ich w planie leczenia. W anatomii stomatologicznej mesiodens zaliczamy właśnie do grupy zębów nadliczbowych w odcinku siecznym szczęki, a nie do odmiany siekacza przyśrodkowego czy trzonowca, co od razu eliminuje pozostałe odpowiedzi.