Do którego z podanych rodzajów śrub zalicza się śrubę Bertoniego?

Śruba Bertoniego zaliczana jest do śrub sektorowych, czyli takich, które rozsuwają aparat w określonym, kontrolowanym sektorze łuku zębowego, a nie symetrycznie na całej szerokości. W praktyce ortodontycznej wykorzystuje się ją wtedy, gdy chcemy poszerzyć jedynie wybrany odcinek, np. boczny segment szczęki, bez nadmiernego rozpychania części przedniej. Taka konstrukcja śruby pozwala na precyzyjne kierowanie siłami – ruch odbywa się głównie w jednym sektorze, co jest szczególnie przydatne przy asymetriach łuku, stłoczeniach jednostronnych albo przy korekcji zgryzu krzyżowego ograniczonego do kilku zębów. Moim zdaniem to jest właśnie siła śrub sektorowych: dają dużo większą kontrolę nad tym, które zęby i w jakim zakresie będą przemieszczane. W dobrze zaprojektowanym aparacie ruchomym śruba Bertoniego osadzona jest w płycie akrylowej tak, aby linia podziału akrylu pokrywała się z planowanym kierunkiem rozszczepienia. Standardem jest też precyzyjna aktywacja, zwykle o 0,25 mm na jeden obrót ćwierć obrotu, z zachowaniem odstępów czasowych zgodnych z zaleceniami lekarza (np. raz na kilka dni). Dzięki temu uzyskuje się biologicznie akceptowalne tempo ruchu zębów i rozbudowy łuku, bez nadmiernego przeciążania przyzębia czy błony śluzowej. Warto też pamiętać, że śruby sektorowe, w tym Bertoniego, wymagają bardzo dokładnego planowania na modelach diagnostycznych i dobrej współpracy pacjenta, bo każda nieprawidłowa aktywacja może zaburzyć symetrię łuku.