Do przyczyn patologicznego starcia zębów <b>nie należą</b>

Wysoka mineralizacja szkliwa i większa twardość zębiny nie jest przyczyną patologicznego starcia zębów, tylko raczej czynnikiem ochronnym. Im szkliwo jest lepiej zmineralizowane, tym bardziej odporne na ścieranie mechaniczne i chemiczne, więc z punktu widzenia praktyki stomatologicznej taki pacjent ma po prostu mocniejsze zęby. Patologiczne starcie (attritio pathologica) wiąże się głównie z nadmiernymi siłami zgryzowymi, parafunkcjami, nieprawidłowym prowadzeniem zgryzu i działaniem czynników chemicznych lub abrazyjnych, a nie z „za twardym” szkliwem. W gabinecie częściej widzi się odwrotną sytuację: słabo zmineralizowane szkliwo, erozje, abrazje, bruksizm, które razem powodują szybkie zużycie tkanek twardych zęba. Moim zdaniem dobrze jest kojarzyć, że przyczyna to zawsze jakiś nadmierny bodziec (mechaniczny, chemiczny, funkcjonalny), a nie sama cecha anatomiczna zęba. Dlatego w wywiadzie i badaniu klinicznym szuka się raczej stresu, bruksizmu, wad zgryzu, niewłaściwego szczotkowania czy obecności ubytków próchnicowych zaburzających kontakty zgryzowe, a nie „za dobrego szkliwa”. Przy planowaniu leczenia protetycznego lub zachowawczego u takich pacjentów standardem jest ochrona istniejących twardych tkanek (np. szyny relaksacyjne, korekta zgryzu, odbudowy kompozytowe), a wysoką mineralizację traktuje się jako atut, a nie problem.