Elementem utrzymującym w aparatach ortodontycznych, wskazanym do zastosowania na pojedyncze zęby trzonowe, jest klamra

Prawidłowo wskazany element utrzymujący to klamra Adamsa. Jest to klasyczna, podstawowa klamra retencyjna stosowana w aparatach ortodontycznych ruchomych, szczególnie właśnie na pojedyncze zęby trzonowe. Jej charakterystyczna budowa to dwa ramiona obejmujące podcienie na powierzchniach przedsionkowych sąsiednich zębów oraz część środkowa przebiegająca na powierzchni przedsionkowej korony. Dzięki temu klamra Adamsa bardzo dobrze „zatrzaskuje się” w podcieniach szkliwa i zapewnia stabilne utrzymanie aparatu przy stosunkowo niewielkim ucisku na ząb. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych klamer, które warto umieć narysować z pamięci i odtworzyć w drucie. W praktyce technik ortodonta najczęściej projektuje klamrę Adamsa na pierwsze trzonowce stałe, bo tam ma najlepsze warunki retencyjne: szeroka korona, wyraźne podcienie, dobra dostępność pola zabiegowego. Bardzo ważne jest też prawidłowe doginanie: zbyt luźna klamra nie będzie trzymać aparatu, a zbyt ciasna może powodować uraz przyzębia lub dyskomfort pacjenta. W dobrych praktykach zaleca się wykonywanie klamer Adamsa z drutu stalowego o średnicy ok. 0,7–0,8 mm, przy zachowaniu gładkich łuków i braku ostrych zagięć, które mogłyby kaleczyć śluzówkę. Co istotne, klamra Adamsa jest też stosunkowo uniwersalna – można ją modyfikować (np. dodawać haczyki na wyciągi gumowe), dlatego w nowoczesnej ortodoncji ruchomej nadal pozostaje standardem w zakresie utrzymania aparatów na zębach trzonowych i przedtrzonowych.