Obcinanie, według szkoły amerykańskiej, oznacza formowanie podstawy modelu szczęki w kształcie

Prawidłowo wskazany kształt podstawy modelu według szkoły amerykańskiej to siedmiokąt. W praktyce technicznej oznacza to, że przy obcinaniu modelu szczęki nie robimy przypadkowego „prostokąta z zaokrągleniami”, tylko bardzo świadomie formujemy siedem wyraźnych płaszczyzn. Każda z nich ma swoje zadanie: z przodu zachowujemy odpowiednią odległość od siekaczy i kłów, po bokach od guzków policzkowych, a w okolicy podniebienia i wyrostków zębodołowych zostawiamy wystarczającą ilość gipsu, żeby model był stabilny i się nie kruszył. Moim zdaniem to podejście jest po prostu wygodne w codziennej pracy – siedmiokątna podstawa dobrze leży na stole wibratorowym, łatwo ją prawidłowo ustawić w artykulatorze i podczas ustawiania zębów w protezie całkowitej. Szkoła amerykańska mocno podkreśla powtarzalność: jak raz nauczysz się schematu siedmiu krawędzi, to wszystkie Twoje modele będą wyglądały podobnie, co ułatwia kontrolę jakości i komunikację z lekarzem. Dobrze przycięty, siedmiokątny model pozwala też lepiej obserwować przebieg wyrostka zębodołowego, nachylenie pola protetycznego, wysokość podniebienia i strefy podcięć, co potem przekłada się na dokładniejsze planowanie płyty protezy, granicy płyty podniebiennej i przebiegu wałów zwarciowych. W wielu pracowniach to jest po prostu standard warsztatowy: modele według szkoły amerykańskiej = podstawa w kształcie siedmiokąta, z zachowaniem odpowiednich marginesów od brzegu wycisku, mniej więcej 3–5 mm od fałdów przedsionka, bez „obcinania” istotnych struktur anatomicznych.