W celu archiwizacji danych w systemie Linux wymagane jest utworzenie archiwum. Korzystając z zamieszczonej w ramce pomocy dobierz odpowiednie polecenie. <br><br> <table><tr><td>-c, --create</td><td>utworzenie nowego archiwum</td></tr><tr><td>-z, --gzip</td><td>filtrowanie archiwum przez gzip</td></tr><tr><td>-v, --verbose</td><td>wypisywanie szczegółów o przetwarzanych plikach</td></tr><tr><td>-f, --file=ARCHIWUM</td><td>użycie pliku lub urządzenia ARCHIWUM</td></tr><tr><td>-x, --extract</td><td>rozpakowanie plików z archiwum</td></tr><tr><td>-t, --list</td><td>wypisanie zawartości archiwum</td></tr><tr><td>-r, --append</td><td>dołączenie plików na końcu archiwum</td></tr><tr><td>-u, --update</td><td>dołączenie tylko plików nowszych niż kopie w archiwum</td></tr></table>

Polecenie tar –cvf to absolutna podstawa, jeśli chodzi o archiwizację danych w systemach Linux. Flaga -c, jak pokazuje tabela pomocy, oznacza utworzenie nowego archiwum, a -v pozwala na obserwowanie, co dokładnie jest do niego dodawane – co, moim zdaniem, bywa przydatne, zwłaszcza gdy pracujesz z większą liczbą plików i chcesz mieć szybki podgląd postępu. Opcja -f wskazuje miejsce docelowe archiwum, czyli nazwę pliku (na przykład backup.tar). Bardzo często w praktyce dodaje się też -z do kompresji przez gzip, czyli tar -czvf, co pozwala mocno zmniejszyć rozmiar archiwum. Warto przyjąć zasadę, żeby zawsze jasno nazywać pliki wynikowe i trzymać się ustalonych konwencji nazewnictwa, bo potem łatwiej znaleźć archiwum wśród setek innych plików. Z mojego doświadczenia archiwizacja przez tar to nie tylko backupy – sporo administratorów korzysta z tej metody do migracji środowisk, przenoszenia całych katalogów konfiguracyjnych czy nawet przygotowywania snapshotów aplikacji na serwerach produkcyjnych. Dobrą praktyką jest też testowanie potem archiwum przez tar -tvf, żeby sprawdzić, czy wszystko się poprawnie zapisało. Ogólnie, polecenie tar –cvf to żelazny standard i aż dziw bierze, jak często ktoś się myli, bo nie do końca rozumie, co oznacza każda flaga – choć to przecież fundamenty pracy w Linuxie.