Jeżeli podczas rozciągania próbki badanego materiału zaobserwowano przyrost długości w chwili rozerwania, to znaczy, że wystąpiło wydłużenie

Odpowiedź „maksymalne” jest tutaj zdecydowanie najtrafniejsza, bo przy rozciąganiu materiału moment rozerwania to dokładnie ta chwila, w której próbka osiąga swoje maksymalne możliwe wydłużenie – dalej już nie pójdzie, bo po prostu się zrywa. W praktyce inżynierskiej właśnie to maksymalne wydłużenie, obserwowane tuż przed zerwaniem, wykorzystuje się w analizach wytrzymałościowych, np. podczas doboru materiałów na elementy konstrukcyjne, które będą narażone na rozciąganie. Zgodnie ze standardami, takimi jak PN-EN ISO 6892-1, to tzw. wydłużenie całkowite przy zerwaniu – parametr kluczowy przy opisie plastyczności materiału. Dobrze wiedzieć, że nie każdy materiał zachowuje się tak samo – np. stal niskowęglowa może rozerwać się przy bardzo dużym wydłużeniu maksymalnym, a żeliwo praktycznie nie wykaże wydłużenia przed pęknięciem. W praktyce laboratoryjnej zawsze właśnie ten parametr jest podawany na atestach materiałowych. Moim zdaniem w pracy technika czy inżyniera warto dobrze rozumieć różnicę między wydłużeniem sprężystym, trwałym, plastycznym a tym maksymalnym – bo od tego często zależy bezpieczeństwo konstrukcji lub urządzenia w eksploatacji.