Niszczącą metodą badania powłok lakierowych jest pomiar

Pomiar przyczepności powłok lakierowych to klasyczny przykład tzw. metody niszczącej, co w praktyce oznacza, że po przeprowadzeniu testu powłoka nie nadaje się już do eksploatacji i jest trwale uszkodzona. Ta metoda badawcza polega najczęściej na odrywaniu fragmentu powłoki od podłoża specjalnym przyrządem, np. testem siły odrywania (pull-off) czy nacinaniem kratki i próbie jej oderwania taśmą klejącą. W branży lakierniczej takie badanie jest nie do zastąpienia, gdy chcemy potwierdzić jakość połączenia lakieru z podłożem. Standardy, takie jak ISO 2409 czy PN-EN ISO 4624, właśnie na tym się opierają—chodzi o kontrolę, czy powłoka nie odspoi się w warunkach pracy. Z mojego doświadczenia wynika, że to kluczowy test np. przy odbiorze konstrukcji stalowych, gdzie trwałość powłoki zabezpieczającej przed korozją to być albo nie być całej konstrukcji. Warto pamiętać, że przyczepność mierzymy tylko wtedy, gdy naprawdę musimy, bo po takim badaniu trzeba miejsce naprawić lub zamalować od nowa. Moim zdaniem każdy lakiernik powinien umieć rozróżnić metody niszczące od nieniszczących i wiedzieć, kiedy którą zastosować. To podstawa dobrej praktyki warsztatowej.