Pod względem chemicznym rozróżnia się następujące rozpuszczalniki:

Właściwie wskazałeś grupy rozpuszczalników według podziału chemicznego – węglowodory, alkohole, etery. To jest najbardziej podstawowy i praktyczny podział stosowany nie tylko w technice malarskiej, ale i w przemyśle chemicznym, bo pozwala dobrać rozpuszczalnik pod konkretne zadanie. Węglowodory, takie jak benzyna lakowa czy toluen, są powszechnie stosowane do rozcieńczania farb olejnych, lakierów czy zmywania narzędzi. Alkohole (np. etanol, izopropanol) z kolei świetnie nadają się do czyszczenia powierzchni przed malowaniem i rozcieńczania niektórych rodzajów lakierów. Etery, choć trochę rzadziej obecnie wykorzystywane, mają bardzo dobre właściwości rozpuszczające i są używane w specjalistycznych zastosowaniach, szczególnie tam, gdzie wymagana jest szybka lotność rozpuszczalnika. W praktyce w branży wykończeniowej, lakierniczej czy chemii laboratoryjnej, ten podział pozwala szybko zorientować się, czego można się spodziewać po konkretnym rozpuszczalniku: chodzi głównie o siłę rozpuszczania, szybkość odparowywania i kompatybilność z danym środkiem. Moim zdaniem, rozumienie tego chemicznego podziału ułatwia wybór odpowiedniego produktu i pozwala uniknąć typowych błędów, jak np. rozcieńczanie lakieru wodnego rozpuszczalnikiem organicznym. W praktyce każda z tych grup ma swoje wady i zalety – węglowodory bywają toksyczne i palne, alkohole mogą wysuszać powierzchnię, a etery są bardzo lotne i wymagają wentylacji. Pracując zgodnie z kartami charakterystyki i przepisami BHP, można wykorzystać te właściwości w pełni bezpiecznie.