Szlifowanie podkładu „na sucho” powinno się wykonywać papierem ściernym o gradacji

Prawidłowe szlifowanie podkładu „na sucho” faktycznie najlepiej wykonywać papierem ściernym o gradacji P200 + P280. Moim zdaniem to jest taki złoty środek, który pozwala uzyskać gładką powierzchnię pod przyszłe warstwy lakieru, a jednocześnie nie uszkadza samego podkładu. Te gradacje są szeroko stosowane w lakiernictwie samochodowym, zarówno przy naprawach, jak i podczas przygotowań do lakierowania fabrycznego. Jak ktoś trochę popracował na warsztacie, wie, że używanie zbyt grubego papieru (np. P60 czy P80) to ryzyko powstawania głębokich rys, które potem ciężko usunąć, a z drugiej strony zbyt drobny papier (np. P400 lub P800) może nie poradzić sobie z wyrównaniem powierzchni czy usunięciem drobnych nierówności. W praktyce, po podkładzie szlifowanym na sucho właśnie zakres P200–P280 pozwala usunąć drobne skazy, wyrównać całość i przygotować optymalnie podkład pod kolejny etap, czyli szlifowanie na mokro lub nakładanie lakieru bazowego. To też zgodne z zaleceniami producentów materiałów i narzędzi lakierniczych. Warto pamiętać, że na tym etapie chodzi nie tylko o wygląd, ale i o przyczepność kolejnych warstw. Jeśli ktoś chce robić to porządnie – lepiej nie kombinować i trzymać się tych gradacji. Dodam jeszcze, że przy pracy maszynowej te papiery wybaczają więcej błędów, a ręczne szlifowanie też idzie dość sprawnie. Przyzwoite efekty i mało poprawek.