Do szlifowania uszkodzonego elementu pod szpachlę stosuje się papier ścierny o gradacji <b>nie wyższej niż</b>

Papier ścierny o gradacji 120 to taki złoty środek, jeśli chodzi o przygotowanie powierzchni pod szpachlówkę. Czemu akurat nie wyżej? Bo chodzi o to, żeby powierzchnia miała odpowiednią szorstkość, która daje dobrą przyczepność dla masy szpachlowej. Zbyt drobny papier, np. 240, wygładziłby powierzchnię za bardzo i mogłoby się okazać, że szpachla nie będzie się dobrze trzymać – i potem po czasie mogą pojawić się odpryski, odstawanie czy nawet pękanie. Z kolei grubsze papiery, np. P40 czy P60, zostawiają zbyt głębokie rysy, które potem trudno jest całkowicie ukryć pod szpachlą – czasem nawet wychodzą po lakierowaniu, co wygląda słabo. Praktyka warsztatowa i zalecenia producentów szpachlówek jasno mówią, że gradacja w okolicach P80–P120 jest optymalna. Sam zawsze polecam P120, bo to taki zdrowy kompromis: powierzchnia jest wystarczająco chropowata dla przyczepności, a nie robi głębokich rowków, które potem trzeba dodatkowo wygładzać. Co ciekawe, niektórzy lakiernicy jeszcze delikatnie przecierają element po szlifowaniu P120, żeby usunąć większe zadziorności, ale nie zmniejszając szorstkości. Ogólnie, jak ktoś planuje profesjonalnie przygotowywać elementy do napraw, to gradacja P120 powinna być jego standardem przy szlifowaniu pod szpachlę. Takie są po prostu dobre praktyki, potwierdzone latami pracy w branży.