Który układ bibliografii zastosowano w podanym przykładzie? <br><br> <table><tr><td>Macbeth / Shakespeare William. – Warszawa, 2018</td></tr><tr><td>Maja dorasta / Monica Peitex. – Bielsko-Biała, 2018</td></tr><tr><td>Mali bogowie/Paweł Reszka. – Warszawa, 2017</td></tr><tr><td>Mały buntownik/ Lynda Corazza, Anne-Claire Kleindienst. – Warszawa, 2018</td></tr><tr><td>Mieszkaj pięknie / Jagoda Kutkowska. – Kraków, 2018</td></tr></table>

W tym przypadku odpowiedź „alfabetyczny” to strzał w dziesiątkę. Ten układ bibliografii polega na szeregowaniu pozycji według pierwszej litery nazwiska autora lub – gdy autorów jest kilku – według pierwszego nazwiska w opisie. W przykładzie od razu rzuca się w oczy, że wszystkie tytuły zaczynają się od litery „M”, co jasno wskazuje na porządek alfabetyczny tytułów, nie autorów. To często spotykane w bibliotekach szkolnych czy publicznych, gdzie katalogi są najpierw układane po tytułach, a potem dopiero według autorów. Alfabetyzacja znacznie ułatwia wyszukiwanie informacji, zwłaszcza gdy nie pamiętasz autora, tylko tytuł. Co ciekawe, takie uporządkowanie ma swoje miejsce w normach bibliograficznych, chociażby w PN-ISO 690. Praktycznie rzecz biorąc, jeżeli ktoś pracuje z większą liczbą źródeł, bez tej zasady szybko zrobi się bałagan. Spotkałem się, że nawet w mniejszych projektach szkolnych czy technicznych stosuje się ten porządek dla zachowania klarowności. Ważne jest także, że w wersjach elektronicznych systemy biblioteczne czy menedżery literatury (np. Zotero, Mendeley) domyślnie sortują pozycje właśnie alfabetycznie. Moim zdaniem, nawet jeżeli wydaje się to oczywiste, warto pamiętać, że taki układ jest uniwersalny i sprawdza się praktycznie w każdym środowisku naukowym czy zawodowym.