Melasa jest produktem ubocznym przerobu

Poprawnie – melasa rzeczywiście jest produktem ubocznym przerobu buraków cukrowych. W technologii cukrowniczej buraki są najpierw myte, rozdrabniane i poddawane dyfuzji, żeby wyciągnąć z nich sok surowy bogaty w sacharozę. Ten sok potem się oczyszcza (defekacja, saturacja), odparowuje w wyparkach i zagęszcza, aż powstanie gęsty syrop. Z tego syropu w krystalizatorach wytrąca się kryształy cukru, a to co zostaje – ciemna, bardzo gęsta masa o wysokiej zawartości cukrów nieskrystalizowanych, soli mineralnych i związków organicznych – to właśnie melasa. Technologicznie jest to typowy produkt uboczny procesu krystalizacji sacharozy. W praktyce melasa buraczana ma duże znaczenie w agrobiznesie: jest wartościową paszą energetyczną w żywieniu bydła i trzody, poprawia smakowitość pasz treściwych i objętościowych, wiąże drobne frakcje paszy, przez co mniej się kurzy i lepiej się to miesza w wozie paszowym. W zakładach przetwórstwa rolno‑spożywczego melasę wykorzystuje się też jako surowiec do produkcji drożdży piekarskich, kwasu cytrynowego, alkoholu etylowego (fermentacja melasy), a nawet jako komponent w produkcji biogazu. Z mojego doświadczenia w technikum rolniczym często się podkreśla, że dobra praktyka to pełne zagospodarowanie produktów ubocznych – i melasa jest tu podręcznikowym przykładem: zamiast odpadu mamy wartościowy surowiec paszowy i przemysłowy, wpisujący się w nowoczesne podejście do gospodarki o obiegu zamkniętym w przemyśle cukrowniczym.