Kosztem stałym jest koszt

Prawidłowo wskazany koszt ogólnego zarządu to klasyczny przykład kosztu stałego. Koszty stałe to takie, które w krótkim okresie nie zmieniają się wraz ze zmianą wielkości produkcji czy sprzedaży. Firma może produkować mniej lub więcej, a wydatki na zarząd, księgowość, administrację, często też czynsz biura – pozostają na podobnym poziomie. Moim zdaniem to jedna z kluczowych rzeczy w rachunkowości zarządczej: odróżnić, co naprawdę „rośnie” z produkcją, a co jest niezależne od wolumenu. Koszty ogólnego zarządu obejmują m.in. wynagrodzenia kadry kierowniczej, działu administracyjnego, księgowości, sekretariatu, usługi doradcze, część kosztów ubezpieczeń, opłaty za biuro, telekomunikację, często też koszty szkoleń kadry kierowniczej. W praktyce, przy planowaniu budżetu przedsiębiorstwa, koszty ogólnego zarządu traktuje się jako pulę kosztów, którą trzeba pokryć niezależnie od tego, ile sprzedamy wyrobów. Dlatego w kalkulacjach progu rentowności (tzw. break-even point) wrzuca się je do mianownika jako koszty stałe i sprawdza, przy jakim poziomie sprzedaży firma zaczyna zarabiać. W dobrych praktykach rachunkowości zarządczej i controllingu koszty ogólnego zarządu są ujmowane w odrębnych grupach kosztowych, właśnie po to, żeby nie mieszać ich z kosztami zmiennymi typu materiały czy energia technologiczna. Dzięki temu można lepiej analizować marżę pokrycia, opłacalność konkretnych produktów i podejmować decyzje, czy np. warto zwiększać produkcję, czy bardziej ciąć koszty stałe administracji.