Korzystając z informacji w tabeli wskaż, który surowiec jako pierwszy powinien zostać użyty do produkcji. <br><br> <table><tr><th colspan="2"">Data produkcji surowca</th><th>Termin przydatnoścido spożycia</th><th>Należy użyć</th></tr><tr><td>A.</td><td>16.09.2019</td><td>30.10.2019</td><td>-</td></tr><tr><td>B.</td><td>18.09.2019</td><td>-</td><td>w ciągu 2 miesięcy od daty produkcji</td></tr><tr><td>C.</td><td>23.09.2019</td><td>29.12.2019</td><td>-</td></tr><tr><td>D.</td><td>28.09.2019</td><td>-</td><td>w ciągu 1 miesiąca od daty produkcji</td></tr></table>

Poprawna odpowiedź to surowiec D, który powinien być użyty jako pierwszy w procesie produkcji. Wynika to z faktu, że surowiec ten ma najkrótszy okres przydatności do użycia, wynoszący jedynie miesiąc od daty produkcji. W branży produkcyjnej kluczowe jest zarządzanie terminami, aby zminimalizować straty związane z przeterminowaniem surowców. Na przykład, w przemyśle spożywczym, każdy składnik ma określony czas, w którym powinien być wykorzystany, aby zapewnić jakość i bezpieczeństwo produktu końcowego. W przypadku surowców o krótszym terminie ważności, takich jak D, ich wcześniejsze wykorzystanie jest praktyką zgodną z zasadami efektywnego zarządzania zapasami. Ponadto, stosowanie zasady FIFO (First In, First Out) w logistyce i produkcji podkreśla konieczność wykorzystywania najstarszych surowców w pierwszej kolejności, co w tym przypadku jest również spełnione poprzez wybór surowca D. Warto również zaznaczyć, że ignorując te zasady, narażamy się na marnotrawstwo, co jest nie tylko nieefektywne, ale także niezgodne z najlepszymi praktykami branżowymi.