Które odczynniki chemiczne stosuje się podczas oznaczania zawartości cukru metodą Lane-Eynona?

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na I i II płyn Fehlinga oraz błękit metylenowy, czyli klasyczny zestaw odczynników stosowany w metodzie Lane‑Eynona do oznaczania cukrów redukujących. W praktyce wygląda to tak, że przygotowuje się mieszaninę I i II płynu Fehlinga (roztwór miedzi(II) w środowisku zasadowym z kompleksonem – zazwyczaj winianem sodowo‑potasowym). Cukry redukujące, obecne w badanym roztworze, redukują jony Cu2+ do tlenku miedzi(I) Cu2O, który wytrąca się w postaci ceglastoczerwonego osadu. Błękit metylenowy pełni tu funkcję wskaźnika redoks – odbarwia się w momencie, gdy cały Cu2+ zostanie zredukowany, co informuje analityka o zakończeniu miareczkowania. Moim zdaniem to jedna z bardziej eleganckich metod klasycznej analizy, bo jednocześnie wykorzystuje się reakcję redoks, zmianę barwy i dość prostą aparaturę. W laboratoriach kontroli jakości żywności metoda Lane‑Eynona jest stosowana np. do oznaczania cukrów redukujących w dżemach, sokach, mleku skondensowanym, syropach cukrowych. Choć dziś coraz częściej używa się metod instrumentalnych (HPLC, enzymatycznych), to znajomość Fehlinga i błękitu metylenowego jest nadal standardem w technikach analizy klasycznej. Dobra praktyka laboratoryjna wymaga tu dokładnego utrzymywania temperatury wrzenia podczas miareczkowania, stałego mieszania i stosowania uprzednio zatytułowanych roztworów Fehlinga, tak aby wynik był powtarzalny i zgodny z normami, np. dawnymi wytycznymi PN czy zaleceniami ICUMSA dla analiz cukrowniczych.