Urządzenie przedstawione na rysunku jest stosowane do <br> 1 –wanna, 2 – grabki, 3 – natryski, 4 – doprowadzenie powietrza, 5 – wał korbowy, 6 – silnik, 7 – spust zanieczyszczeń

Poprawnie rozpoznałeś, że pokazane urządzenie służy do mycia sałaty. Na rysunku widać typową maszynę do wodno–powietrznego mycia warzyw liściastych: wanna (1), do której nalewa się wodę, natryski (3), które z góry zraszają surowiec, oraz doprowadzenie powietrza (4), dzięki któremu tworzy się intensywne burzenie wody. Silnik (6) napędza wał korbowy (5), który porusza elementy mieszające i delikatnie wzbudza ruch wanny. W praktyce takie urządzenia stosuje się głównie do sałaty, szpinaku, rukoli, ziół i innych bardzo delikatnych surowców, które nie mogą być szorowane szczotkami ani poddawane silnemu tarciu mechanicznemu, bo szybko się gniotą i tracą wartość handlową. Mycie odbywa się więc głównie przez działanie strumieni wody i pęcherzyków powietrza, które odrywają piasek, ziemię i drobne zanieczyszczenia. Z mojego doświadczenia w zakładach przetwórstwa warzyw dobiera się parametry pracy tak, żeby była odpowiednia turbulencja, ale bez „rozrywania” liści – reguluje się wydajność natrysków, ilość wtłaczanego powietrza i czas przebywania sałaty w wannie. Bardzo ważny jest też spust zanieczyszczeń (7) i właściwy system filtracji wody obiegowej, żeby nie przenosić piasku i mikroorganizmów na kolejne partie surowca. Zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną (GMP) takie myjki projektuje się tak, aby były łatwe do mycia i dezynfekcji, z gładkimi powierzchniami, bez martwych stref, gdzie mogłyby gromadzić się resztki liści. W nowocześniejszych liniach często łączy się myjkę sałaty z systemem sortowania ręcznego i osuszania, tworząc kompletną linię do produkcji mieszanek sałatkowych typu „ready-to-eat”.