Melasa jest produktem ubocznym powstałym w procesie produkcji

Prawidłowo – melasa rzeczywiście jest produktem ubocznym powstającym w procesie produkcji cukru z buraków cukrowych albo trzciny cukrowej. W technologii cukrowniczej po rozdrobnieniu surowca, ekstrakcji soku, oczyszczaniu, zagęszczaniu i krystalizacji sacharozy, oddziela się kryształy cukru od tzw. cieczy matczynej w wirówkach. Ta gęsta, ciemnobrązowa ciecz, która zostaje po maksymalnym wydzieleniu kryształów sacharozy, to właśnie melasa. Zawiera ona jeszcze sporo cukrów (nie tylko sacharozę, ale też glukozę i fruktozę), a oprócz tego związki mineralne (potas, wapń, magnez, żelazo), substancje niecukrowe, barwniki i związki smakowo-zapachowe. Z technologicznego punktu widzenia melasa jest ważnym produktem odpadowym, który zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną nie powinien się marnować. W praktyce przemysłowej wykorzystuje się ją jako surowiec do produkcji drożdży piekarskich, alkoholu etylowego (fermentacja melasy), kwasów organicznych, a także jako wartościową paszę w żywieniu zwierząt (np. w mieszankach treściwych i TMR). Moim zdaniem to dobry przykład, jak w nowoczesnym przemyśle spożywczym dąży się do pełnego zagospodarowania strumieni ubocznych, zgodnie z zasadami gospodarki obiegu zamkniętego. W normach branżowych zwraca się uwagę na kontrolę jakości melasy – jej zawartość suchej masy, cukrów, popiołu i brak zanieczyszczeń mechanicznych, bo wpływa to na jej przydatność technologiczno‑paszową. Warto też kojarzyć, że w cukrowni parametry procesu krystalizacji i wirówkowania mają duży wpływ na ilość i skład melasy, więc jest to realny temat optymalizacji linii produkcyjnej cukru.