Naczynia przedstawione na rysunkach stosuje się do oznaczania

Prawidłowo – naczynia pokazane na rysunku to klasyczne piknometry i areometry, czyli szkło laboratoryjne używane właśnie do oznaczania gęstości cieczy i roztworów. W praktyce laboratoryjnej, także w kontroli jakości żywności, gęstość jest jednym z podstawowych parametrów fizykochemicznych. Pozwala pośrednio ocenić stężenie substancji rozpuszczonej, a więc np. zawartość cukru w syropach, ekstrakt w piwie czy stężenie solanki. W piknometrii objętość naczynia jest stała i bardzo dokładnie znana, a ważymy masę naczynia pustego i napełnionego badaną cieczą. Zależnie od temperatury, którą kontroluje się najczęściej w 20 °C zgodnie z normami PN-EN lub ISO, obliczamy gęstość jako stosunek masy do objętości. Moim zdaniem to jedna z prostszych, ale bardzo dokładnych metod, jeśli tylko zachowa się dobrą praktykę laboratoryjną: termostatowanie, brak pęcherzyków powietrza, czyste i suche szkło. W przemyśle spożywczym stosuje się też areometry wyskalowane w g/cm³, °Brix, °Ballinga czy °Blg – one też opierają się na pomiarze gęstości. Dzięki temu można szybko sprawdzić, czy roztwór ma wymagane parametry technologiczne i spełnia specyfikację. Takie podejście jest zgodne z typowymi procedurami w laboratoriach kontroli jakości, gdzie gęstość jest rutynowo oznaczana dla syropów, koncentratów soków, mleka zagęszczonego, a nawet olejów.