Schemat przedstawia wyparkę próżniową, w skład której w kolejności wchodzą:

Poprawnie przyporządkowałeś elementy wyparki próżniowej: 1 – komora grzejna, 2 – komora oparów, 3 – skraplacz, 4 – pompa. Właśnie taka kolejność wynika z logiki procesu odparowania pod obniżonym ciśnieniem. Najpierw medium grzewcze (para, gorąca woda, olej termiczny) doprowadzane jest do komory grzejnej. Tam, przez płaszcz lub wężownicę, ogrzewany jest roztwór surowca, co powoduje intensywne parowanie rozpuszczalnika – najczęściej wody. Nad lustrem cieczy znajduje się komora oparów, gdzie gromadzą się powstające pary; musi ona mieć odpowiednią objętość, żeby nie dochodziło do unoszenia kropel cieczy (tzw. przenoszenie piany). Dalej para kierowana jest do skraplacza, w którym na powierzchni wymiany ciepła następuje kondensacja – to klasyczny układ parownik–skraplacz stosowany w przemyśle spożywczym, zgodny z dobrą praktyką projektową. Na końcu jest pompa próżniowa, która utrzymuje obniżone ciśnienie w całym układzie, co pozwala odparowywać wodę w niższej temperaturze, chroniąc składniki wrażliwe na ciepło, np. aromaty, witaminy, barwniki naturalne. W realnych instalacjach do zagęszczania soków, mleka czy ekstraktów roślinnych właśnie taki schemat jest standardem: najpierw podgrzewanie, potem oddzielenie par, ich skroplenie i utrzymanie próżni. Moim zdaniem warto zapamiętać tę sekwencję jako logiczny ciąg: ogrzać – odparować – skroplić – odessać powietrze i gazy, bo potem bardzo ułatwia to analizę dowolnych schematów aparatów wyparnych.