Atmosferę zmodyfikowaną – zastępującą powietrze podczas pakowania produktów spożywczych – tworzy mieszanina następujących gazów:

Prawidłowo – atmosfera modyfikowana do pakowania żywności to mieszanina przede wszystkim azotu (N₂), dwutlenku węgla (CO₂) i w niektórych przypadkach także tlenu (O₂). Taką technikę określa się jako MAP (Modified Atmosphere Packaging) i jest ona standardem w nowoczesnym przemyśle spożywczym. Azot jest gazem obojętnym, wypiera tlen z opakowania i dzięki temu ogranicza utlenianie tłuszczów, barwników i aromatów. Dodatkowo stabilizuje objętość opakowania, bo praktycznie nie rozpuszcza się w wodzie i tłuszczu – to ważne np. przy chipsach czy kawie mielonej. Dwutlenek węgla ma działanie hamujące wzrost wielu mikroorganizmów psujących żywność, głównie bakterii tlenowych i pleśni. W produktach takich jak sery, wędliny czy gotowe dania chłodzone podwyższona zawartość CO₂ realnie wydłuża okres przydatności do spożycia przy zachowaniu odpowiedniej temperatury. Tlen w MAP nie jest zawsze zły – wbrew pozorom często jest celowo utrzymywany, np. w pakowaniu świeżego mięsa czerwonego, żeby zachować ładną, jasnoczerwoną barwę oksymioglobiny. W standardach branżowych i wytycznych technologicznych (np. normach dotyczących pakowania próżniowego i w zmodyfikowanej atmosferze) podaje się typowe składy mieszanek: dla mięsa czerwonego często 70–80% O₂ + reszta CO₂, dla wędlin raczej wysoki CO₂ + azot jako gaz wypełniający, a dla pieczywa głównie N₂ z niewielkim dodatkiem CO₂, bez tlenu. Moim zdaniem kluczowe jest tu rozumienie, że skład mieszaniny dobiera się indywidualnie do produktu, ale fundament zawsze jest ten sam: azot, tlen i dwutlenek węgla, a nie egzotyczne czy reaktywne gazy. To jest po prostu dobre podejście technologiczne i zgodne z praktyką przemysłową.