Korzystając z wyników badań ujętych w tabeli, określ która partia piwa spełnia wymagania jakości. <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Wyróżniki jakości</th><th rowspan="2">Wymagania</th><th colspan="4">Wyniki badań piwa</th></tr><tr><th>Partia I</th><th>Partia II</th><th>Partia III</th><th>Partia IV</th></tr><tr><td>Zawartość ekstraktu %</td><td>12,0±0,5</td><td>11,0</td><td>13,0</td><td>12,5</td><td>11,5</td></tr><tr><td>Zawartość alkoholu %</td><td>4,0±0,5</td><td>4,5</td><td>3,5</td><td>4,0</td><td>3,0</td></tr><tr><td>Zawartość dwutlenku węgla %</td><td>0,35±0,05</td><td>0,40</td><td>0,35</td><td>0,30</td><td>0,45</td></tr></table>

Poprawnie wskazana została partia III, bo jako jedyna spełnia wszystkie wymagania jakościowe określone w tabeli. Kluczowe jest tu prawidłowe odczytanie zapisu typu 12,0±0,5. Taki zapis oznacza dopuszczalny przedział wartości: dla ekstraktu od 11,5% do 12,5%, dla alkoholu od 3,5% do 4,5%, a dla CO₂ od 0,30% do 0,40%. W dobrej praktyce browarniczej patrzy się właśnie na zgodność z przedziałem tolerancji, a nie z wartością „idealną”. Jeśli przeanalizujemy dane: w partii III ekstrakt wynosi 12,5% – to górna granica normy, ale nadal akceptowalna. Zawartość alkoholu 4,0% trafia dokładnie w środek wymagań, co jest bardzo pożądane z punktu widzenia powtarzalności produktu. CO₂ na poziomie 0,30% też mieści się w dopuszczalnym zakresie 0,35±0,05, czyli 0,30–0,40%. W praktyce technologicznej takie niewielkie odchylenia są normalne i uwzględnione w specyfikacji produktu. W browarze na co dzień pracuje się właśnie na takich specyfikacjach: piwo musi trzymać ekstrakt i alkohol w zadanym oknie, bo od tego zależy smak, treściwość, pienistość i zgodność z etykietą. Z mojego doświadczenia w analizie jakości napojów najwięcej problemów jest z interpretacją tolerancji – część osób myśli, że wartość musi być równa tej z tabeli, a to w realnej produkcji praktycznie się nie zdarza. Dlatego umiejętność czytania zapisów typu „wartość ± tolerancja” jest podstawą pracy w kontroli jakości: przy odbiorze partii, zatwierdzaniu wysyłek, a nawet przy ustawianiu parametrów fermentacji czy wyszynku w gastronomii. Partia III jest więc zgodna z wymaganiami i mogłaby zostać dopuszczona do sprzedaży bez zastrzeżeń.