Do opakowań jednostkowych przeznaczonych do bezpośredniego kontaktu z żywnością zalicza się

Prawidłowo wskazane opakowania jednostkowe to torebki i puszki, bo właśnie one są typowymi przykładami opakowań przeznaczonych do bezpośredniego kontaktu z żywnością. Opakowanie jednostkowe to takie, które bezpośrednio otacza produkt i trafia do konsumenta w tej formie, w jakiej zostało napełnione w zakładzie. Czyli klient kupuje produkt dokładnie w tym opakowaniu, które styka się z żywnością. Torebki (np. foliowe, papierowe z powłoką, laminaty) wykorzystuje się do pakowania m.in. pieczywa krojonego, mrożonek, przypraw, słodyczy, a nawet gotowych dań do podgrzania w kuchence mikrofalowej. Muszą one spełniać wymagania dla materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, określone m.in. w rozporządzeniach UE (np. 1935/2004, 10/2011 dla tworzyw sztucznych). Puszki natomiast są klasycznym przykładem sztywnych opakowań jednostkowych – stosowane do konserw rybnych, mięsnych, warzywnych, napojów, mleka zagęszczonego itd. Ich wnętrze pokrywa się specjalnymi lakierami lub powłokami ochronnymi, żeby nie dochodziło do korozji i migracji metali do żywności. W praktyce przemysłu spożywczego właśnie te dwa typy, torebki i puszki, są projektowane z myślą o bezpośrednim, długotrwałym kontakcie z produktem, z uwzględnieniem barierowości (ochrona przed tlenem, parą wodną, światłem), szczelności zgrzewów i zamknięć, a także wymagań systemów jakości takich jak HACCP, GMP czy GHP. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: jeśli opakowanie dotyka żywności i klient je otwiera w domu – to jest opakowanie jednostkowe i musi spełniać ostre normy higieniczne i materiałowe.