Odpady poprodukcyjne z marchwi i czerwonych buraków można wykorzystać do otrzymania

Prawidłowo wskazano barwniki, bo właśnie to jest najbardziej racjonalny i technologicznie uzasadniony sposób zagospodarowania odpadów poprodukcyjnych z marchwi i czerwonych buraków. Te warzywa są niezwykle bogate w naturalne pigmenty: marchew zawiera głównie karotenoidy (np. β-karoten), a burak czerwony – betacyjany (głównie betaninę). Wytłoki, które zostają po tłoczeniu soku czy produkcji koncentratów, nadal mają wysoką zawartość tych związków, więc według dobrych praktyk przemysłowych traktuje się je jako cenny surowiec do odzysku barwników, a nie jako bezużyteczny odpad. W nowoczesnej technologii żywności bardzo mocno stawia się na barwniki naturalne, zgodnie z trendami clean label i wymaganiami konsumentów, którzy coraz mniej akceptują barwniki syntetyczne oznaczone jako E. Z takich odpadów można otrzymywać koncentraty barwiące, ekstrakty wodne albo ekstrakty w rozpuszczalnikach spożywczych (np. etanol), a potem stosować je do barwienia napojów, wyrobów cukierniczych, produktów mlecznych, a nawet w przetwórstwie mięsnym i piekarskim. W praktyce przemysłowej duże zakłady planują linie technologiczne tak, żeby od razu rozdzielić strumień surowca: sok idzie na produkt główny, a wytłoki trafiają do instalacji ekstrakcyjnej. To jest przykład klasycznego podejścia do gospodarki o obiegu zamkniętym i minimalizacji strat surowcowych. Moim zdaniem to jedno z fajniejszych zastosowań „odpadów”, bo zamiast generować koszt utylizacji, zakład zyskuje dodatkowy produkt o wartości dodanej, zgodny z wymaganiami norm jakości i trendami proekologicznymi.