Produktem ubocznym powstającym podczas produkcji cukru jest

Prawidłowo – melasa jest klasycznym produktem ubocznym w technologii produkcji cukru z buraków cukrowych (i z trzciny). W uproszczeniu wygląda to tak: po dyfuzji, oczyszczaniu, odparowaniu i krystalizacji sacharozy otrzymuje się kryształki cukru oraz gęsty, ciemny roztwór, z którego nie da się już ekonomicznie wydzielić kolejnych kryształów. Ten roztwór to właśnie melasa. Zawiera ona nadal sporo sacharozy, ale też glukozę, fruktozę, sole mineralne, związki azotowe, substancje barwne i koloidy. Z technologicznego punktu widzenia melasa jest tzw. „matecznikiem końcowym” po ostatnim wirowaniu masy krystalizacyjnej. Moim zdaniem warto ją dobrze kojarzyć, bo w praktyce przemysłowej nic się nie marnuje – melasa jest cennym surowcem wtórnym. Wykorzystuje się ją m.in. w przemyśle fermentacyjnym do produkcji etanolu, drożdży piekarskich, kwasu cytrynowego, a także w paszach dla zwierząt jako źródło łatwo przyswajalnej energii i składników mineralnych. W nowoczesnych cukrowniach gospodarka melasą jest elementem optymalizacji całej linii technologicznej, uwzględnia się ją w bilansach masowych zgodnie z dobrą praktyką inżynierską. W normach branżowych określa się m.in. zawartość suchej masy, popiołu, cukrów redukujących czy zanieczyszczeń nierozpuszczalnych, bo od jakości melasy zależy jej przydatność do dalszego przerobu. W praktyce technolog cukrowni musi pilnować parametrów procesu krystalizacji tak, aby maksymalnie odzyskać sacharozę w postaci cukru handlowego, a jednocześnie uzyskać melasę o stabilnym, przewidywalnym składzie, co jest potem istotne dla odbiorców przemysłowych. To typowy przykład, jak w technologii żywności zarządza się produktami ubocznymi tak, żeby były pełnoprawnym surowcem dla innych gałęzi przemysłu.