Przykładem Polskiej Normy wprowadzającej normy europejskie jest norma oznaczona numerem

Prawidłowa odpowiedź to „PN-EN-93/A-86034”, ponieważ właśnie skrót „EN” w oznaczeniu normy sygnalizuje, że jest to Polska Norma wprowadzająca normę europejską. Schemat jest w miarę prosty: PN – oznacza, że to norma krajowa, polska; EN – że treść wywodzi się z normy europejskiej (CEN lub CENELEC), a więc jest to dokument zharmonizowany z wymaganiami obowiązującymi w Unii Europejskiej. W praktyce oznacza to, że stosując PN-EN, przedsiębiorstwo dostosowuje swoje wyroby i procesy do wspólnego rynku europejskiego, co ułatwia handel, certyfikację i audyty jakości. W branży spożywczej, moim zdaniem, ma to duże znaczenie np. przy projektowaniu linii technologicznych, ocenie bezpieczeństwa żywności czy kontroli jakości, bo bardzo często dokumentacja techniczna maszyn, urządzeń, a także procedury badań laboratoryjnych odwołują się właśnie do norm PN-EN. Dzięki temu, gdy zakład kupuje np. nową maszynę do pakowania albo urządzenie do pomiaru parametrów fizykochemicznych, producent podaje, z jaką normą PN-EN jest ono zgodne. To potem ułatwia wdrażanie systemów jakości typu HACCP, ISO 22000 czy IFS, bo audytorzy patrzą, czy stosowane są aktualne normy europejskie wprowadzone do zbioru Polskich Norm. Warto też kojarzyć, że istnieją różne sposoby wprowadzania norm europejskich: przez tłumaczenie (PN-EN w języku polskim) albo przez publikację tekstu oryginalnego (np. EN w wersji angielskiej), ale w praktyce w dokumentacji krajowej i tak posługujemy się oznaczeniem PN-EN. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzać aktualność PN-EN w katalogu PKN, bo normy są co jakiś czas wycofywane i zastępowane nowszymi wersjami, a w przemyśle spożywczym ma to realny wpływ na ocenę zgodności, bezpieczeństwo wyrobów i wyniki kontroli urzędowych.