Odpady z przerobu groszku zielonego wykorzystywane są do otrzymywania

Prawidłowo – z odpadów z przerobu groszku zielonego w praktyce technologii spożywczej pozyskuje się głównie chlorofil. Groszek zielony, podobnie jak inne zielone warzywa liściaste i strączkowe, jest bardzo dobrym surowcem do odzysku barwników roślinnych, bo zawiera dużo barwników chlorofilowych w częściach niejadalnych lub odrzucanych w procesie produkcji (łupiny, resztki liści, drobne frakcje). Z punktu widzenia technologa to jest klasyczny przykład racjonalnego zagospodarowania odpadów poubojowych… tylko że roślinnych. Zamiast wyrzucać, można je wykorzystać jako surowiec do produkcji naturalnych barwników. W procesie przemysłowym stosuje się zwykle ekstrakcję rozpuszczalnikową (np. etanolem lub innymi rozpuszczalnikami dopuszczonymi przez prawo żywnościowe), a potem oczyszczanie i standaryzację ekstraktu. Uzyskany chlorofil lub jego pochodne (np. chlorofile miedziowe) są wykorzystywane jako barwniki spożywcze oznaczane symbolem E140/E141. Dodaje się je m.in. do sosów, majonezów, napojów, wyrobów cukierniczych, makaronów, a także w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym. Z mojego doświadczenia w zakładach, które dobrze ogarniają temat gospodarki odpadami, to właśnie takie „odpady bogate w barwniki” są traktowane jak wartościowy surowiec uboczny, a nie jak problem do utylizacji. To się wpisuje w dobre praktyki branżowe, ideę zrównoważonej produkcji i wymagania systemów jakości (np. ISO 14001 – zarządzanie środowiskowe), gdzie ważne jest ograniczanie strat surowcowych i maksymalne wykorzystanie potencjału roślin. Dodatkowo naturalne barwniki, takie jak chlorofil, są coraz częściej preferowane przez konsumentów zamiast syntetycznych, więc technolog, który umie sensownie wykorzystać odpady z groszku, po prostu podnosi konkurencyjność produktu.