Sprzęt laboratoryjny przedstawiony na ilustracji służy do

Na ilustracji widać eksykator, czyli charakterystyczne naczynie laboratoryjne z przykrywą szlifowaną i perforowaną płytką w środku. Jego podstawową funkcją jest właśnie studzenie oraz dosuszanie gorących naczyń i próbek w kontrolowanych warunkach, najczęściej po wygrzewaniu w suszarce lub mufli. Umieszcza się w nim np. tygielki porcelanowe, szklane parownice, kapsle wagowe czy próbki po prażeniu, żeby mogły spokojnie ostygnąć, nie chłonąc wilgoci ani zanieczyszczeń z powietrza laboratoryjnego. W eksykatorze, pod płytką, zazwyczaj znajduje się środek suszący, np. żel krzemionkowy, chlorek wapnia albo wodorotlenek sodu, który utrzymuje suchą atmosferę wewnątrz naczynia. Dzięki temu masa próbki po ochłodzeniu jest stabilna i nadaje się do precyzyjnego ważenia analitycznego. W metodykach normowych, np. oznaczania wilgotności czy popiołu w żywności, etap chłodzenia w eksykatorze jest wyraźnie zaznaczony jako dobra praktyka laboratoryjna – zapobiega to błędom wynikającym z kondensacji pary wodnej na gorących ściankach. Moim zdaniem to jedno z tych prostych, ale kluczowych urządzeń, bez których rzetelna analiza byłaby dużo trudniejsza. W praktyce technika laboratoryjnego eksykator kojarzy się właśnie z fazą studzenia: wyjmujemy gorący tygiel z pieca, szybko przenosimy do eksykatora, zamykamy pokrywę i zostawiamy do wyrównania temperatury z otoczeniem. Dopiero wtedy wykonuje się ważenie kontrolne. Takie postępowanie minimalizuje niepewność pomiaru i jest zgodne z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej GLP oraz wymaganiami norm PN-EN dotyczących analiz fizykochemicznych surowców i produktów spożywczych.